CIRCUIT GILLES VILLENEUVE
środa, 11 marzec 2015 19:18

CIRCUIT GILLES VILLENEUVE

Napisane przez
Oceń ten artykuł
(6 głosów)

Dane techniczne toru:

Długość: 4,361 km

Ilość okrążeń: 70

Dystans wyścigu: 305,270 km

Kierunek: prawostronny

Rekord okrążenia: 1:10:240 (S. Vettel, Ferrari, 2019)

 

GP Kanady rozgrywane jest już od roku 1967. Co prawda nie na tym torze, ale myślę, że warto zaznaczyć ten fakt. W 1978 roku rozegrano już GP na torze imienia kanadyjskiego kierowcy Gillesa Villeneuve'a, który zginął w wypadku podczas kwalifikacji do wyścigu Formuły 1 w 1982 roku na torze Zolder w Belgii. Czy ten tor jest atrakcyjny dla widza? Zapraszam na opis toru.

Zacznijmy od tego, że od roku 1978 do roku 1981 ten tor nazywał się Circuit Ile Notre-Dame. Dlaczego? Otóż tor zbudowany jest właśnie na takiej sztucznej wyspie Notre-Dame. Obok toru znajduje się tor wioślarski, gdzie zmagali się m.in. olimpijczycy w 1976 podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich. Wtedy też właśnie wpadnięto na pomysł o zbudowaniu toru z lokalnych ulic i parkingów na tej wyspie. Pomysł moim zdaniem trafiony w dziesiątkę, bo tor jest ważnym punktem w kalendarzu F1 i w sumie dużo na tym torze się dzieje.

No dobrze. Teraz przejdźmy do opisu samej nitki toru. Prosta startu-mety nie jest długa i tym samym dystans od pierwszego pola do drugiego zakrętu (pierwszy to łuk, więc nie trzeba hamować) jest niewielki. Jest to jednak podczas samego wyścigu dobre miejsce do wyprzedzania, bo mamy tutaj jedną z dwóch stref DRS. Do do zakrętu nr 2 i szybko przechodzimy w wolny zakręt nr 3. Tutaj w 2014 roku na ostatnim okrążeniu dosyć spory wypadek zaliczyli zderzając się przy próbie wyprzedzania Felipe Massa oraz Sergio Pereza. Zawinił meksykanin Perez. Teraz jedziemy lekko pod górę i docieramy do szykany nr 4,5. Musimy tutaj uważać na limit toru oraz na trakcję. Dwóch zawodników zaspołu Marussia w 2014 roku: Jules Bianchi i Max Chilton uderzyli o ścianę na wyjściu z szykany. Jako, że jest to tor uliczny to mamy sporo wąskich miejsc. Teraz mamy szybki zakręt-łuk nr 6 i kończy się sektor nr 1.

Sektor nr 2 zaczyna się kolejną szykaną nr 7,8. Pamiętnie w tym miejscu w 2011 roku w chyba najsłynniejszym wyścigu na tym torze (ale o tym później) Sebastian Vettel wyjechał przestrzelił hamowanie, wjechał na mokrą część toru i stracił na ostatnim okrążeniu prowadzenie na rzecz Jensona Buttona. Teraz mamy chwilę odpoczynku, jedziemy można powiedzieć że prostą, choć to łuk i docieramy znowu do szykany nr 9,10. Tutaj też trzeba uważać na przestrzelenie oraz na ścianę przy wyjściu z zakrętu nr 10. Kawałek łuku i kończy się sektor nr 2.

Sektor nr 3 zaczyna się jedynym na tym torze nawrotem nr 11. Przed tym zakrętem w 2007 roku przede wszystkim polscy kibice formuły 1 na chwilę wstrzymali oddech. Robert Kubica zaliczył przepotężny wypadek, używając tego panegirycznego stwierdzenia, ale taka był prawda. Uderzył z prędkością 230 km/h w betonową bandę, bolid rozstrzaskał się w drobny mak, poleciały tysiące części, Kubica przerolował nad torem i wylądował na bandzie po przeciwległej stronie toru. Cały przód auta przestał istnieć, a na obrazkach z tamtego zdarzenia widać z przodu bolidu... nogi Roberta Kubicy. Przeżył on przeciążenie równe 28G, przy wartości szczytowej aż 75G. Co ciekawe to Robert Kubica dostał tylko lekkiego wstrząśnienia mózgu oraz skręcenia kostki. Naprawdę trzeba mówić o sporym szczęściu, bo wypadek wyglądał koszmarnie. Choć FIA zakazała startu Kubicy tydzień później w USA, pomimo że wyszedł ze szpitala już w poniedziałek. W USA był wtedy debiut Sebastiana Vettela i zdobył wtedy już punkty... Dobrze, wyjechaliśmy z harpunu i mamy teraz długą, bo prawie 1km prostą do ostatniej szykany nr 14,15. Możemy tutaj używać DRSu. Ostatnia szykana i znów musimy uważać na przestrzelenie jej oraz na ścianę na wyjściu. Ta ściana znana jest pod nazwą "Ściana mistrzów". Dlaczego? W 1999 roku podczas jednego wyścigu, ale w różnych incydentach rozwaliło się o tę ścianę trzech mistrzów świata: Michael Schumacher, mistrz z sezonów 1994 i 1995; Damon Hill, mistrz z sezonu 1996; Jacques Villeneuve, mistrz z sezonu 1997. Ale nie tylko oni padli ofiarą tej ściany. W 2005 roku Jenson Button zakończył tam zmagania oraz w 2011 roku podczas treningów Sebastian Vettel. Oczywiście osób było o wiele, wiele więcej, ale wypisałem tutaj tylko mistrzów świata. Jesteśmy znowu na prostej startu-mety.

Teraz przejdźmy już do słynniejszych wyścigów. Troszkę ich było, ale wymienię te, które zapadły mi najbardziej w pamięci:

Rok 1999 - Wtedy zmagania na ścianie mistrzów zakończyło trzech mistrzów świata: Michael Schumacher, Damon Hill oraz Jacques Vulleneuve, syn Gillesa Villeneuve'a. Ponadto w samym wyścigu jeszcze Ricardo Zonta z zespołu British American Racing BAR też rozwalił się o tę ścianę, ale nie był on mistrzem świata.

Rok 2007 - Przepotężny wypadek Roberta Kubicy na 27. okrążeniu. Przy prędkości około 230 km/h uderzył w betonową bandę, przerolował nad torem i wylądował po przeciwległej stronie toru. Miał "tylko" wstrząśnienie mózgu i skręconą kostkę. Mówię "tylko", bo mówimy tutaj o wielkim szczęściu. Mógł go jednak też doświadczyć w Rajdzie Rondo di Andorra w 2011 roku ...

Rok 2008 - Rok po bardzo pechowym wypadku nastał zwrotny moment. W swoim najlepszym sezonie w F1 Robert Kubica wygrał swój pierwszy wyścig w F1, szkoda że jedyny, ale mogliśmy usłyszeć Mazurka Dąbrowskiego. Kubica też mógł mówić o sporym szczęściu, bo cudem nie dostał uderzenia od Lewisa Hamiltona i Kimiego Raikkonena w alei serwisowej, kiedy to Robert się zatrzymał z racji czerwonych świateł, wtedy gdy był SC to aleję zamykano, a Lewis wjechał w Kimiego Raikkonena. Na podium stanął też kolega Roberta z BMW Sauber Nick Heidfeld oraz kierowca RBR David Coulthard.

Rok 2011 - Fatatne warunki pogodowe. Wyścig przerwano na 25. okrążeniu z powodu zbyt pogarszających się warunków. Czerwona flaga była około 2h. Sm wyścig trwał ponad 4h. Wygrał go Jenson Button, który w pewnym momencie był na ostatnim miejscu w wyścigu i zaliczył aż 6 pit stopów. Pomimo tego na ostatnim okrążeniu wyprzedził on Sebastiana Vettela. Był to bardzo dramatyczny wyścig, liczne kolizje, samochód bezpieczeństwa, który co ciekawe przejechał około 40% dystansu całego wyścigu. Po tym wydarzeniu FIA zmieniła przepisy określające długość wyścigu. Teraz może on trwać maksymalnie 2h, a przy czerwonej fladze 4h.

Rok 2014 - Wyścig byłby stosunkowo normalny, ale był to pierwszy wyścig, kiedy w sezonie 2014 pokonano ekipę Mercedesa. Obaj kierowcy mieli awarię silnika hybrydowego, dodatkowo mieli problemy z hamulcami i 80 KM mniej. Wygrał wtedy Daniel Ricciardo z Red Bull Racing i było to jego pierwsze zwycięstwo w F1.

Rok 2019 - W roku dominacji Mercedesa przyszedł tor, na którym Ferrari pokonało Srebrne Strzały w kwalifikacjach (Vettel przed Hamiltonem). Niestety, na 48 okrążeniu wyścigu, Niemiec popełnił błąd w szykanie 3/4 i wg sędziów niebezpiecznie powrócił na tor, blokując przy tym Brytyjczyka. Sędziowie nałożyli na kierowcę Ferrari karę 5 sekund. Oglądając jednak powtórki nie można stwierdzić jednoznacznej winy Sebastiana, który nie mógł zachować się w tej sytuacji inaczej, co potwierdzają opinie w zasadzie wszystkich kierowców. Mercedes zgarnął siódme zwycięstwo w sezonie, a Sebastian po wyścigu okrzyknął FIA złodziejami, nie zatrzymał się w miejscu dla najszybszych trzech kierowców, nie stawił się na konferencji prowadzonej przez Martina Brundle'a bezpośrednio po wyścigu, poszedł do pokoi gościnnych Ferrari, a wracając na ceremonię na podium zamienił tabliczkę z nr 1 na tabliczkę z nr 2 przy bolidzie Lewisa.

Jak widać na tym torze było parę dramatycznych wyścigów. Pewnie dlatego, że jest to tor uliczny, do przejechania mamy aż 70 okrążeń, więc bardzo dużo. Jest ciasno, bariery i bandy są blisko. Osiągamy prędkości nawet 330 km/h na końcu najdłuższej prostej. Mamy dużo szykan, więc hamulce cierpią.

To wszystko składa się na nie lada emocje. Choć ten tor nie gościł F1 w latach 1987 i 2009, to i tak jest to jeden z lubianych torów przez kierowców.

Zwycięscy GP Kanady na torze Circuit Ile Notre-Dame / Circut Gilles Villeneuve:

1978 - Gilles Villeneuve - Ferrari

1979 - Alain Jones - Williams

1980 - Alain Jones - Williams

1981 - Jacques Laffite - Ligier

1982 - Nelson Picquet - Brabham

1983 - Rene Arnoux - Ferrari

1984 - Nelson Picquet - Brabham

1985 - Michele Alboreto - Ferrari

1986 - Nigel Mansell - Williams

1988 - Ayrton Senna - McLaren

1989 - Thierry Boutsen - Williams

1990 - Ayrton Senna - McLaren

1991 - Nelson Picquet - Benetton

1992 - Gerhard Berger - McLaren

1993 - Alain Prost - Williams

1994 - Michael Schumacher - Benetton

1995 - Jean Alesi - Ferrari

1996 - Damon Hill - Williams

1997 - Michael Schumacher - Ferrari

1998 - Michael Schumacher - Ferrari

1999 - Mika Hakkinen - McLaren

2000 - Michael Schumacher - Ferrari

2001 - Ralf Schumacher - Williams

2002 - Michael Schumacher - Ferrari

2003 - Michael Schumacher - Ferrari

2004 - Michael Schumacher - Ferrari

2005 - Kimi Raikkonen - McLaren

2006 - Fernando Alonso - Renault

2007 - Lewis Hamilton - McLaren

2008 - Robert Kubica - BMW Sauber

2010 - Lewis Hamilton - McLaren

2011 - Jenson Button - McLaren

2012 - Lewis Hamilton - McLaren

2013 - Sebastian Vettel - Red Bull

2014 - Daniel Ricciardo - Red Bull

2015 - Lewis Hamilton - Mercedes

2016 - Lewis Hamilton - Mercedes

2017 - Lewis Hamilton - Mercedes

2018 - Sebastian Vettel - Ferrari

2019 - Lewis Hamiton - Mercedes

 

Images: TRACKMAP , FIRSTSECONDTHIRDFOURTHFIFTHSIXTHSEVENTHEIGHTHNINETHTENTH, ELEVENTH

Czytany 2407 razy Ostatnio zmieniany poniedziałek, 10 czerwiec 2019 09:08